The Last memory of  Prince

                        ชีวิตที่ขาดเธอ....

            หลังจากที่เจ้าชายสีน้ำเงินวางโทรศัพท์จากเจ้าหญิงสีฟ้า    ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนกับว่า  ในโลกนี้มีแต่เจ้าชายเพียงพระองค์เดียว    ความเหน็บหนาวได้แทรกซึมเข้าสู่หัวใจของเจ้าชายอีกครั้ง   พร้อมๆ กับความอ้างว้างที่ได้พัดเข้ามาพร้อมกับสายลมอ่อนๆ     ร่างกายที่เคยอดทน  จิตใจที่เคยเข้มแข็งกลับกลายเป็นความอ่อนแอ   เจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่นั่งกอดตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่หยุด    ในเวลานั้นเหมือนทุกๆอย่างจะมืดมนไปหมด    หนทางที่เคยเห็น   คนที่เคยเดินร่วมทางได้หายไปพร้อมกับความมืดมิด    เจ้าชายสีน้ำเงินทำได้แต่เพียงนั่งอยู่ในมุมที่มืดมิด   วันแล้ววันเล่าเจ้าชายค่อยๆจมลงไปอยู่ในห้วงของความทุกข์   ใจของพระองค์กำลังถูกกลืนกินจากความเจ็บปวดและความเสียใจ  ในเวลานั้นเจ้าชายไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากการนั่งร้องไห้ อยู่คนเดียว      ณ  เวลานี้เจ้าชายสีน้ำเงินได้เชื่อแล้วว่า   ความรักนั้นเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่จริงๆ   ด้วยพลังของความรักสามารถทำให้คนอ่อนแอ  คนที่เคยยอมแพ้กับทุกๆสิ่ง  ให้กลายเป็นคนที่เข้มแข็งไม่เคยท้อ  ไม่เคยกลัว  หรือหวั่นไหวกับอุปสรรคต่างๆ  ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต     แต่ในขณะเดียวกันความรักก็ทำให้คนที่เข้มแข็งคนที่พร้อมที่จะทำทุกๆ  สิ่งโดยไม่ย่อท้อหรือหวั่นไหวกับสิ่งใด ๆ กลับกลายเป็นคนที่อ่อนแอ  คนที่ไม่พร้อมจะทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากการนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว    ในเวลานั้นเจ้าชายได้แต่คิดว่า   ทำไมเจ้าหญิงสีฟ้าถึงต้องจากเจ้าชายไป   ทั้งๆ ที่เจ้าชายพยายามทำทุกอย่างแล้ว   พยายามที่จะเปลี่ยนนิสัยแย่ๆ ที่เคยทำให้เจ้าหญิงนั้นต้องเสียใจ   ในทุกๆครั้งที่เจ้าหญิงทำผิดเจ้าชายก็อภัยให้เจ้าหญิงเสมอมา   ถึงแม้ในบางครั้งเจ้าหญิงจะเคยทำให้เจ้าชายต้องบอบช้ำจนแทบจะรับไม่ไหว    แต่เจ้าชายก็ได้ให้โอกาสให้เจ้าหญิงได้ปรับปรุงตัวเองและแก้ไขในสิ่งที่เจ้าหญิงเคยทำผิดพลาด   แต่ทำไมเจ้าหญิงกลับไม่โอกาสให้เจ้าชายได้แก้ไขตัวเองบ้าง    ในทุก ๆ วันเจ้าชายได้แต่คิดว่าพระองค์นั้นทำผิดตรงไหน  เพราะอะไรใจของเจ้าหญิงที่เคยเป็นของเจ้าชายกลับกลายเป็นอย่างอื่นเข้ามาแทนที่   ในคืนนั้นเจ้าชายแทบจะนอนไม่หลับเพราะภาพความทรงจำในอดีตของเจ้าหญิงได้ผุดขึ้นมาจากหัวใจของเจ้าชาย   ทันทีที่ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาน้ำตาของเจ้าชายก็ค่อยๆไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย   ในช่วงเวลานี้เจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่หวังว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น    แต่ทำไมฝันในครั้งนี้ร้ายกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยมีมาและเป็นความฝันที่ยาวนานมาก      ในทุกๆ วันเจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่หวังอย่างลมๆแล้งๆ ว่าจะตื่นขึ้นมาให้พ้นจากฝันร้ายเหล่านั้น  เพราะความฝันนั้นเป็นฝันร้ายที่ทำให้เจ้าชายนั้นเสียใจเป็นอย่างมาก    แต่ในทุกๆ เช้าที่เจ้าชายตื่นขึ้นมาเจ้าชายก็ต้องพบกับความจริงที่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น    และเจ้าชายก็ได้แต่บอกตัวเองว่า   “  วันนี้เป็นอีกวันแล้วนะที่ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้และเราต้องสู้กับมันให้ได้   ”

                เมื่อถึงวันที่เจ้าชายสีน้ำเงินได้นัดพบหน้ากับเจ้าหญิงสีฟ้า     ในวันนั้นเจ้าชายยังทำใจยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้   เพราะเจอหน้ากันครั้งสุดท้ายกับเจ้าหญิงฐานะในตอนนั้นยังเป็นคนรัก    แต่ในครั้งนี้ฐานะของเราทั้งสองได้ลดลงมาเหลือแค่คำว่า  คนรู้จัก  เจ้าชายจึงขอเลื่อนเจ้าหญิงไปโดยไม่มีกำหนด    อีก 1  อาทิตย์ต่อมาเจ้าชายได้นัดเจ้าหญิงอีกครั้งนึง   และเย็นวันนั้นเจ้าหญิงจึงได้ส่งข้อความมาบอกกับเจ้าชายว่า

                 “  เค้าไม่กล้าที่จะเจอหน้าตัวเอง และไม่อยากเห็นหน้าตัวเองแล้วด้วย  เราไม่ต้องเจอหน้ากันจะดีกว่ามั้ย ”

เจ้าชายสีน้ำเงินจึงส่งกลับไปว่า  “  เค้าไม่อยากให้เราต้องจบแบบนี้   เค้าก็แค่อยากให้เราคุยกันแบบคนรู้จักกันเท่านั้นเอง  ”

ในคืนหนึ่งเจ้าชายสีน้ำเงินได้ฝันถึงเจ้าหญิงสีฟ้า    ซึ่งในฝันนั้นเจ้าหญิงกับเจ้าชายกำลังทะเลาะกัน  แล้วเจ้าชายก็ได้ตื่นขึ้นมา

นั้นเป็นฝันร้ายสำหรับเจ้าชาย   แต่เจ้าชายสีน้ำเงินกลับคิดว่าถ้าฝันนั้นเป็นความจริงก็คงดีเพราะถึงจะทะเลาะกันอย่างน้อยเจ้าชายก็ยังได้อยู่เคียงข้างกับเจ้าหญิงสีฟ้า   

                ณ  ช่วงเวลานี้ทั้งความเหงาและความอ้างว้างได้เข้ามาในชีวิตของเจ้าชายอีกครั้ง   ในวันหนึ่งเจ้าชายความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับเจ้าหญิงก็ได้ผุดขึ้นมาในใจของเจ้าชายอีกครั้ง   ทำให้เจ้าชายนั้นได้ร้องไห้อีกครั้งนึง  แต่ครั้งนี้จะพิเศษกว่าครั้งอื่นๆ  เพราะแม่ของเจ้าชายได้มาเห็น    เจ้าชายจึงได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ของเจ้าชายฟัง    แม่ของเจ้าชายได้กอดเจ้าชายพร้อมกับพูดว่า

แม่ของเจ้าชาย  :   ถ้าจะมีความรักมันก็ต้องมีเจ็บ  มีผิดหวังเป็นธรรมดาแหละ  แม่ถึงไม่อยากให้เรามีแฟนไง  

แม่ของเจ้าชาย  :   ตั้งแต่เล็กจนโตเราก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ   เวลามีอะไรแล้วไม่ชอบบอกแม่เลย   คราวหลังถ้ามีอะไรก็เล่าให้แม่ฟังด้วยเข้าใจมั้ย 

เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้หันไปพูดกับแม่ของเจ้าชายพร้อมกับน้ำตาที่ยังไหลรินอย่างไม่ขาดสาย

เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องบอกหรอกครับ

 แม่ของเจ้าชาย  :   แม่เป็นแม่นะ   ถ้าเรามีความทุกข์แม่ก็ทุกข์ด้วย  ถ้าเรามีความสุขแม่ก็สุขด้วย  สัญญากับแม่ได้มั้ยว่าถ้าเรามีอะไรก็ให้เล่าให้แม่ฟังด้วย  ไม่ใช่ปิดบังไว้ไม่ให้แม่รู้

เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   สัญญาคับ

                ในเช้าวันต่อมาเจ้าชายสีน้ำเงินได้นำดอกไม้ไปไหว้แม่   และขอโทษในสิ่งที่เคยทำผิดทำให้แม่เสียใจ   พร้อมกับก้มลงกราบเท้าแม่ของเจ้าชาย    ตั้งแต่ที่เจ้าชายจำความได้ ในครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่พระองค์นั้นได้กราบเท้าแม่ของพระองค์   

ณ  ช่วงเวลานั้นเพื่อน ๆ ของเจ้าชายต่างก็เข้ามาให้กำลังใจ  ทั้งเจ้าหญิงอ้วนดำ  เจ้าหญิงเห็ด   เจ้าหญิงหมู   เจ้าหญิงจิ้งจก  เจ้าหญิงก้านกล้วย  เจ้าหญิงป้า  เจ้าหญิงสีม่วง  เจ้าหญิงโลมา  เจ้าหญิงซาลาเปา   เจ้าหญิงหมูอืด  เจ้าชายตาตีบ  เจ้าชายไลติว  เจ้าชายลิง   เจ้าชายเต่า   เจ้าชายเซนเดอลอส   เจ้าชายดำ   เจ้าชายล๊อบเบน  ซึ่งทำให้เจ้าชายมีกำลังใจที่ดีขึ้น     อีก  2  อาทิตย์ต่อมาเจ้าชายได้ไปให้อาหารปลาในที่ที่เจ้าหญิงสีฟ้าชอบพาไปตอนที่ยังคบกันอยู่   จากที่เคยหันไปก็เห็นเจ้าหญิงสีฟ้าอยู่เคียงข้าง   แต่ในวันนี้หันไปจะได้พบกับความร่าเริงของเจ้าหญิงเห็ด   และความซุกซนของเจ้าชายลิง  ในขณะที่ให้อาหารปลาอยู่นั้น     เจ้าชายสีน้ำเงินได้สังเกตเห็นปลาตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บเป็นแผลถลอกจนเห็นก้าง   เจ้าปลาตัวนี้ทำให้เจ้าชายนั้นได้ตระหนักว่า   ขนาดปลามันเจ็บขนาดนี้  มันยังดิ้นรนและคิดที่จะสู้เพื่อมีชีวิตให้รอดอยู่ต่อไป   แม้แต่ปลามันยังไม่ยอมแพ้ต่อความเจ็บปวดที่ได้รับ   แล้วทำไมเราจะต้องมายอมแพ้ให้กับความเสียใจเพียงแค่นี้ด้วย    เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่ยอมแพ้ให้กับความเสียใจและความเจ็บปวดที่ได้รับ      ณ  เวลานี้เจ้าชายสีน้ำเงินได้ลุกขึ้นออกจากมุมมืดด้วยลำแข้งที่พร้อมจะยืนหยัดต่อสู้กับความเสียใจ   เจ้าชายได้กลับมามองเห็นเส้นทางอีกครั้งนึง     ถนนนั้นทอดยาวไปไกลมากจนสุดลูกหูลูกตา    เจ้าชายสีน้ำเงินได้ก้าวเดินไปเรื่อยๆ  อย่างไม่มีจุดหมาย    ถึงแม้ว่าใจของเจ้าชายจะอ้างว้างเพราะในครั้งนี้ไม่มีเจ้าหญิงสีฟ้าที่คอยเดินเคียงข้างอีกแล้ว    แต่เจ้าชายหันหน้าขึ้นมามองหนทางที่อยู่ไกลแสนไกลและออกก้าวเดินเพื่อไปตามหาจุดหมายปลายทาง    ในอนาคตข้างหน้าชีวิตของเจ้าชายสีน้ำเงินจะเป็นอย่างไรเมื่อต้องเดินทางโดยไม่มีเจ้าหญิงสีฟ้า   โปรดติดตามและคอยให้กำลังใจเจ้าชายสีน้ำเงินได้ในตอนต่อไป........             

ถ้าถามว่า   “   ใครที่คอยอยู่เคียงเราตลอดเวลา   ”

แน่นอนหล่ะ .......

บางคนอาจจะตอบว่าเพื่อน

บางคนอาจจะตอบว่าแฟน

แต่คนเหล่านั้นกลับหารู้มั้ยว่า....

ความเป็นจริงแล้วแม่ของเราต่างหากที่อยู่เคียงข้างเราตลอดเวลา

ไม่ใช่ว่าเรามองไม่เห็น   แต่เราเลือกที่จะมองข้ามมากกว่า…

อกหักดีกว่ารักไม่เป็น

ขอเป็นกำลังใจให้กับคนอกหักทุก ๆ คน

ให้สู้กับอ้างว้างและความเหงาที่ได้รับ

สิ่งเหล่านี้อาจจะทำให้เจ็บปวดและยังคงสถิตอยู่ในหัวใจของเรา

ถึงแม้ในบางครั้งมันอาจจะยากที่เราจะรับไหว

แต่เราก็ยังดีกว่าคนที่ได้วิ่งหนีมัน

โดยที่ไม่คิดที่จะหันมาสู้กับมันเลย…

*************************************************************