The  Princess ‘s letter

  ถึง.....เจ้าชายสีน้ำเงิน

  เราก็ห่างกานมาได้ซักพักแล้วนะ

ฉันรู้ว่าฉันผิดฉันขอโทษ

แต่ฉันก็คิดว่าดีเหมือนกันนะ

ที่เราจะไม่ต้องเจอกานอีก

เพราะฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงและเธอก็คงยังทำใจไม่ได้

มันจบลงตรงนี้ก็ดีแล้ว

ขอให้เธอยกโทษให้ฉันด้วยสิ่งที่แล้วมา

ไม่อยากให้เธอลืมมันไปแต่ขอให้เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆได้ไหม....

บางครั้งมันก็คงเป็นอะไรที่ทำใจได้ยาก

ซึ่งฉันก็เสียใจนะไม่ใช่รู้สึกดีที่ทำไปอย่างนั้น

แต่ฉันไม่อยากที่จะคบกับเธอต่อไปโดยที่ฉันมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปแล้ว

อยากให้เธอยกโทษให้ฉัน

เธอคงไม่รู้ว่าฉันมีเหตุผลอะไรที่เลิกกับเธอ

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกาน

ฉันยังถามตัวเองอยู่บ่อยๆว่าฉันคิดยังไงกะเธอ

แต่ฉันก็หาคำตอบไม่ได้นอกจากตอบไปว่าไม่ได้รักเธอแล้ว

ไม่ใช่ว่าเธอดีไม่พอและไม่ใช่ว่าฉันชอบคนอื่น

ฉันขอบใจกับความรู้สึกดีๆและวันเวลาที่ผ่านมา

ฉันจะไม่ลืมว่าเคยคบกะคนอย่างเธอ

ฉันไม่อยากให้เธอเกลียดฉัน

เรายังเป็นคนที่รู้จักกันได้ไม่ใช่เหรอ

ขอโทษเธออีกครั้งนะ.....

                                                                                                                                จาก....เจ้าหญิงสีฟ้า

The Last memory of  Prince

                        ชีวิตที่ขาดเธอ....

            หลังจากที่เจ้าชายสีน้ำเงินวางโทรศัพท์จากเจ้าหญิงสีฟ้า    ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนกับว่า  ในโลกนี้มีแต่เจ้าชายเพียงพระองค์เดียว    ความเหน็บหนาวได้แทรกซึมเข้าสู่หัวใจของเจ้าชายอีกครั้ง   พร้อมๆ กับความอ้างว้างที่ได้พัดเข้ามาพร้อมกับสายลมอ่อนๆ     ร่างกายที่เคยอดทน  จิตใจที่เคยเข้มแข็งกลับกลายเป็นความอ่อนแอ   เจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่นั่งกอดตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่หยุด    ในเวลานั้นเหมือนทุกๆอย่างจะมืดมนไปหมด    หนทางที่เคยเห็น   คนที่เคยเดินร่วมทางได้หายไปพร้อมกับความมืดมิด    เจ้าชายสีน้ำเงินทำได้แต่เพียงนั่งอยู่ในมุมที่มืดมิด   วันแล้ววันเล่าเจ้าชายค่อยๆจมลงไปอยู่ในห้วงของความทุกข์   ใจของพระองค์กำลังถูกกลืนกินจากความเจ็บปวดและความเสียใจ  ในเวลานั้นเจ้าชายไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากการนั่งร้องไห้ อยู่คนเดียว      ณ  เวลานี้เจ้าชายสีน้ำเงินได้เชื่อแล้วว่า   ความรักนั้นเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่จริงๆ   ด้วยพลังของความรักสามารถทำให้คนอ่อนแอ  คนที่เคยยอมแพ้กับทุกๆสิ่ง  ให้กลายเป็นคนที่เข้มแข็งไม่เคยท้อ  ไม่เคยกลัว  หรือหวั่นไหวกับอุปสรรคต่างๆ  ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต     แต่ในขณะเดียวกันความรักก็ทำให้คนที่เข้มแข็งคนที่พร้อมที่จะทำทุกๆ  สิ่งโดยไม่ย่อท้อหรือหวั่นไหวกับสิ่งใด ๆ กลับกลายเป็นคนที่อ่อนแอ  คนที่ไม่พร้อมจะทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากการนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว    ในเวลานั้นเจ้าชายได้แต่คิดว่า   ทำไมเจ้าหญิงสีฟ้าถึงต้องจากเจ้าชายไป   ทั้งๆ ที่เจ้าชายพยายามทำทุกอย่างแล้ว   พยายามที่จะเปลี่ยนนิสัยแย่ๆ ที่เคยทำให้เจ้าหญิงนั้นต้องเสียใจ   ในทุกๆครั้งที่เจ้าหญิงทำผิดเจ้าชายก็อภัยให้เจ้าหญิงเสมอมา   ถึงแม้ในบางครั้งเจ้าหญิงจะเคยทำให้เจ้าชายต้องบอบช้ำจนแทบจะรับไม่ไหว    แต่เจ้าชายก็ได้ให้โอกาสให้เจ้าหญิงได้ปรับปรุงตัวเองและแก้ไขในสิ่งที่เจ้าหญิงเคยทำผิดพลาด   แต่ทำไมเจ้าหญิงกลับไม่โอกาสให้เจ้าชายได้แก้ไขตัวเองบ้าง    ในทุก ๆ วันเจ้าชายได้แต่คิดว่าพระองค์นั้นทำผิดตรงไหน  เพราะอะไรใจของเจ้าหญิงที่เคยเป็นของเจ้าชายกลับกลายเป็นอย่างอื่นเข้ามาแทนที่   ในคืนนั้นเจ้าชายแทบจะนอนไม่หลับเพราะภาพความทรงจำในอดีตของเจ้าหญิงได้ผุดขึ้นมาจากหัวใจของเจ้าชาย   ทันทีที่ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาน้ำตาของเจ้าชายก็ค่อยๆไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย   ในช่วงเวลานี้เจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่หวังว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น    แต่ทำไมฝันในครั้งนี้ร้ายกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยมีมาและเป็นความฝันที่ยาวนานมาก      ในทุกๆ วันเจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่หวังอย่างลมๆแล้งๆ ว่าจะตื่นขึ้นมาให้พ้นจากฝันร้ายเหล่านั้น  เพราะความฝันนั้นเป็นฝันร้ายที่ทำให้เจ้าชายนั้นเสียใจเป็นอย่างมาก    แต่ในทุกๆ เช้าที่เจ้าชายตื่นขึ้นมาเจ้าชายก็ต้องพบกับความจริงที่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น    และเจ้าชายก็ได้แต่บอกตัวเองว่า   “  วันนี้เป็นอีกวันแล้วนะที่ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้และเราต้องสู้กับมันให้ได้   ”

                เมื่อถึงวันที่เจ้าชายสีน้ำเงินได้นัดพบหน้ากับเจ้าหญิงสีฟ้า     ในวันนั้นเจ้าชายยังทำใจยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้   เพราะเจอหน้ากันครั้งสุดท้ายกับเจ้าหญิงฐานะในตอนนั้นยังเป็นคนรัก    แต่ในครั้งนี้ฐานะของเราทั้งสองได้ลดลงมาเหลือแค่คำว่า  คนรู้จัก  เจ้าชายจึงขอเลื่อนเจ้าหญิงไปโดยไม่มีกำหนด    อีก 1  อาทิตย์ต่อมาเจ้าชายได้นัดเจ้าหญิงอีกครั้งนึง   และเย็นวันนั้นเจ้าหญิงจึงได้ส่งข้อความมาบอกกับเจ้าชายว่า

                 “  เค้าไม่กล้าที่จะเจอหน้าตัวเอง และไม่อยากเห็นหน้าตัวเองแล้วด้วย  เราไม่ต้องเจอหน้ากันจะดีกว่ามั้ย ”

เจ้าชายสีน้ำเงินจึงส่งกลับไปว่า  “  เค้าไม่อยากให้เราต้องจบแบบนี้   เค้าก็แค่อยากให้เราคุยกันแบบคนรู้จักกันเท่านั้นเอง  ”

ในคืนหนึ่งเจ้าชายสีน้ำเงินได้ฝันถึงเจ้าหญิงสีฟ้า    ซึ่งในฝันนั้นเจ้าหญิงกับเจ้าชายกำลังทะเลาะกัน  แล้วเจ้าชายก็ได้ตื่นขึ้นมา

นั้นเป็นฝันร้ายสำหรับเจ้าชาย   แต่เจ้าชายสีน้ำเงินกลับคิดว่าถ้าฝันนั้นเป็นความจริงก็คงดีเพราะถึงจะทะเลาะกันอย่างน้อยเจ้าชายก็ยังได้อยู่เคียงข้างกับเจ้าหญิงสีฟ้า   

                ณ  ช่วงเวลานี้ทั้งความเหงาและความอ้างว้างได้เข้ามาในชีวิตของเจ้าชายอีกครั้ง   ในวันหนึ่งเจ้าชายความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับเจ้าหญิงก็ได้ผุดขึ้นมาในใจของเจ้าชายอีกครั้ง   ทำให้เจ้าชายนั้นได้ร้องไห้อีกครั้งนึง  แต่ครั้งนี้จะพิเศษกว่าครั้งอื่นๆ  เพราะแม่ของเจ้าชายได้มาเห็น    เจ้าชายจึงได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ของเจ้าชายฟัง    แม่ของเจ้าชายได้กอดเจ้าชายพร้อมกับพูดว่า

แม่ของเจ้าชาย  :   ถ้าจะมีความรักมันก็ต้องมีเจ็บ  มีผิดหวังเป็นธรรมดาแหละ  แม่ถึงไม่อยากให้เรามีแฟนไง  

แม่ของเจ้าชาย  :   ตั้งแต่เล็กจนโตเราก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ   เวลามีอะไรแล้วไม่ชอบบอกแม่เลย   คราวหลังถ้ามีอะไรก็เล่าให้แม่ฟังด้วยเข้าใจมั้ย 

เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้หันไปพูดกับแม่ของเจ้าชายพร้อมกับน้ำตาที่ยังไหลรินอย่างไม่ขาดสาย

เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องบอกหรอกครับ

 แม่ของเจ้าชาย  :   แม่เป็นแม่นะ   ถ้าเรามีความทุกข์แม่ก็ทุกข์ด้วย  ถ้าเรามีความสุขแม่ก็สุขด้วย  สัญญากับแม่ได้มั้ยว่าถ้าเรามีอะไรก็ให้เล่าให้แม่ฟังด้วย  ไม่ใช่ปิดบังไว้ไม่ให้แม่รู้

เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   สัญญาคับ

                ในเช้าวันต่อมาเจ้าชายสีน้ำเงินได้นำดอกไม้ไปไหว้แม่   และขอโทษในสิ่งที่เคยทำผิดทำให้แม่เสียใจ   พร้อมกับก้มลงกราบเท้าแม่ของเจ้าชาย    ตั้งแต่ที่เจ้าชายจำความได้ ในครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่พระองค์นั้นได้กราบเท้าแม่ของพระองค์   

ณ  ช่วงเวลานั้นเพื่อน ๆ ของเจ้าชายต่างก็เข้ามาให้กำลังใจ  ทั้งเจ้าหญิงอ้วนดำ  เจ้าหญิงเห็ด   เจ้าหญิงหมู   เจ้าหญิงจิ้งจก  เจ้าหญิงก้านกล้วย  เจ้าหญิงป้า  เจ้าหญิงสีม่วง  เจ้าหญิงโลมา  เจ้าหญิงซาลาเปา   เจ้าหญิงหมูอืด  เจ้าชายตาตีบ  เจ้าชายไลติว  เจ้าชายลิง   เจ้าชายเต่า   เจ้าชายเซนเดอลอส   เจ้าชายดำ   เจ้าชายล๊อบเบน  ซึ่งทำให้เจ้าชายมีกำลังใจที่ดีขึ้น     อีก  2  อาทิตย์ต่อมาเจ้าชายได้ไปให้อาหารปลาในที่ที่เจ้าหญิงสีฟ้าชอบพาไปตอนที่ยังคบกันอยู่   จากที่เคยหันไปก็เห็นเจ้าหญิงสีฟ้าอยู่เคียงข้าง   แต่ในวันนี้หันไปจะได้พบกับความร่าเริงของเจ้าหญิงเห็ด   และความซุกซนของเจ้าชายลิง  ในขณะที่ให้อาหารปลาอยู่นั้น     เจ้าชายสีน้ำเงินได้สังเกตเห็นปลาตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บเป็นแผลถลอกจนเห็นก้าง   เจ้าปลาตัวนี้ทำให้เจ้าชายนั้นได้ตระหนักว่า   ขนาดปลามันเจ็บขนาดนี้  มันยังดิ้นรนและคิดที่จะสู้เพื่อมีชีวิตให้รอดอยู่ต่อไป   แม้แต่ปลามันยังไม่ยอมแพ้ต่อความเจ็บปวดที่ได้รับ   แล้วทำไมเราจะต้องมายอมแพ้ให้กับความเสียใจเพียงแค่นี้ด้วย    เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่ยอมแพ้ให้กับความเสียใจและความเจ็บปวดที่ได้รับ      ณ  เวลานี้เจ้าชายสีน้ำเงินได้ลุกขึ้นออกจากมุมมืดด้วยลำแข้งที่พร้อมจะยืนหยัดต่อสู้กับความเสียใจ   เจ้าชายได้กลับมามองเห็นเส้นทางอีกครั้งนึง     ถนนนั้นทอดยาวไปไกลมากจนสุดลูกหูลูกตา    เจ้าชายสีน้ำเงินได้ก้าวเดินไปเรื่อยๆ  อย่างไม่มีจุดหมาย    ถึงแม้ว่าใจของเจ้าชายจะอ้างว้างเพราะในครั้งนี้ไม่มีเจ้าหญิงสีฟ้าที่คอยเดินเคียงข้างอีกแล้ว    แต่เจ้าชายหันหน้าขึ้นมามองหนทางที่อยู่ไกลแสนไกลและออกก้าวเดินเพื่อไปตามหาจุดหมายปลายทาง    ในอนาคตข้างหน้าชีวิตของเจ้าชายสีน้ำเงินจะเป็นอย่างไรเมื่อต้องเดินทางโดยไม่มีเจ้าหญิงสีฟ้า   โปรดติดตามและคอยให้กำลังใจเจ้าชายสีน้ำเงินได้ในตอนต่อไป........             

ถ้าถามว่า   “   ใครที่คอยอยู่เคียงเราตลอดเวลา   ”

แน่นอนหล่ะ .......

บางคนอาจจะตอบว่าเพื่อน

บางคนอาจจะตอบว่าแฟน

แต่คนเหล่านั้นกลับหารู้มั้ยว่า....

ความเป็นจริงแล้วแม่ของเราต่างหากที่อยู่เคียงข้างเราตลอดเวลา

ไม่ใช่ว่าเรามองไม่เห็น   แต่เราเลือกที่จะมองข้ามมากกว่า…

อกหักดีกว่ารักไม่เป็น

ขอเป็นกำลังใจให้กับคนอกหักทุก ๆ คน

ให้สู้กับอ้างว้างและความเหงาที่ได้รับ

สิ่งเหล่านี้อาจจะทำให้เจ็บปวดและยังคงสถิตอยู่ในหัวใจของเรา

ถึงแม้ในบางครั้งมันอาจจะยากที่เราจะรับไหว

แต่เราก็ยังดีกว่าคนที่ได้วิ่งหนีมัน

โดยที่ไม่คิดที่จะหันมาสู้กับมันเลย…

*************************************************************

The Last memory of  Prince

                        จุดจบของความรัก

                หลังจากที่เจ้าชายสอบเสร็จ   เจ้าหญิงสีฟ้าได้โทรมาหาเจ้าชายสีน้ำเงินตามปกติเหมือนวันอื่นๆ   แต่ในวันนี้กลับเป็นวันที่มีการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ครั้งสำคัญของทั้งคู่

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ตอนก่อนสอบเห็นบอกว่ามีเรื่องจะถามเค้า   เรื่องอะไรเหรอ  ?   เค้าก็มีเรื่องจะบอกตัวเองเหมือนกัน

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   เค้าก็แค่จะถามความมั่นใจเฉยๆ   ไม่มีอะไรหรอก   ตัวเองมีเรื่องอะไรบอกมาก่อนก็ได้

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  เค้ารู้สึกว่าเวลาอยู่ห่างๆตัวเอง  เค้าจะทำอะไรในสิ่งที่เค้าอยากทำได้มากขึ้นอ่ะ  เค้ารู้สึกว่าเค้าอึดอัดเวลาอยู่ใกล้ๆตัวเองเพราะเค้ากลัวว่าถ้าเค้าทำอะไรลงไปแล้วจะไม่ถูกใจตัวเองอ่ะ  

ทันทีที่เจ้าชายสีน้ำเงินได้ยินเจ้าหญิงสีฟ้าพูด   เจ้าชายก็แทบจะทรุดลงนะที่นั้น   หัวใจของเจ้าชายค่อยๆเต้นช้าลงเรื่อยๆ

ราวๆ กับว่าจะหยุดเต้นไปให้ได้  ณ  เวลานั้น

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ตัวเองทำไมคิดแบบนี้อ่ะ  ตอนนี้เรายังเป็นแฟนกันอยู่รึเปล่า  เวลาตัวเองจะทำอะไรก็ต้องแคร์ความรู้สึกเค้าบ้างดิ   ไม่ใช่อยากทำอะไรก็ทำตามใจตัวเอง   โดยไม่เคยคิดเลยว่าในสิ่งที่ตัวเองทำนั้นจะทำให้เค้านั้นเสียใจมากแค่ไหน

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ไหนลองบอกเค้าซิว่า   เรื่องอะไรที่ตัวเองอยากทำแล้วเค้าไม่ให้ทำ  เช่น  เรื่องไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชายสองต่อสองนั่นเหรอ   

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  เรื่องนั้นมันจบไปตั้งนานแล้วนะ    ในบางครั้งเค้าก็แค่อยากอยู่กับเพื่อนๆ เท่านั้นเองอ่ะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน : เวลาตัวเองอยากไปดูหนังหรือไปเที่ยวกับเพื่อนๆ  เค้าก็ไม่เคยห้ามเลยสักครั้ง   แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  เค้ารู้สึกว่าตั้งแต่ที่เราทะเลาะกันครั้งนั้น    ใจเค้าก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว  เค้าพยายามทำทุกอย่างแล้วให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่เค้าก็ทำไม่ได้    ตัวเองก็คงเป็นเหมือนกันใช่มั้ย

เสียงของเจ้าหญิงกำลังอ่อยลงเรื่อยๆ   น้ำตาของเธอกำลังเริ่มไหลรินออกมา   เจ้าหญิงสีฟ้าได้เงียบไปซักพัก  ในเวลานั้นเจ้าชายสีน้ำเงินรู้ทันทีเลยว่าเจ้าหญิงสีฟ้ากำลังร้องไห้     ส่วนเจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่ถอนหายใจออก  เสียงของเจ้าชายสีน้ำเงินก็เริ่มที่จะอ่อยลงเรื่อยๆ  เช่นกัน

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  ไม่... เค้าไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะ   ตั้งแต่ที่ทะเลาะกันครั้งนั้นเค้าก็พยายามลืมไปหมดแล้ว  

ไม่เก็บมาคิดอีกแล้ว   รู้มั้ยว่าตั้งแต่ทะเลาะกันครั้งนั้นทำให้เค้ารักตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ นะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เค้าขอถามอะไรหน่อย....ยังรักกันเหมือนที่เคยรักรึเปล่า

เจ้าหญิงสีฟ้าได้เงียบไปซักพัก    แล้วจึงได้ให้คำตอบกับเจ้าชายไปว่า

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  ถ้าเค้าบอกว่าเค้าไม่ได้รักตัวเองแล้วหล่ะ...

เมื่อเจ้าชายสีน้ำเงินได้ยินคำตอบจากเจ้าหญิงสีฟ้า   เจ้าชายถึงกลับกั้นน้ำตาไม่อยู่   น้ำตาของเจ้าชายนั้นได้ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย   นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เจ้าชายไม่เคยเสียน้ำตาให้ใคร  หลังจากครั้งสุดท้ายที่เสียน้ำตาให้กับเจ้าหญิงสีม่วง

                 เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เค้าไม่เชื่อที่ตัวเองพูดหรอก....ที่ผ่านมาตัวเองก็ทำเหมือนยังรักกันอยู่เลย   แล้ววันวาเลนไทม์ที่บอกว่ารักเค้ามากอ่ะหมายความว่าอะไร  ?             ถ้าไม่รักแล้วพูดออกมาทำไม ?

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  .............        

                เจ้าชายสีน้ำเงิน   :   เค้าถามอะไรหน่อยดิ    ตัวเองชอบรุ่นน้องที่มาจีบตัวเองอีกแล้วใช่มั้ย  ?

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :       เค้าไม่ได้ไปมีคนอื่นเลยนะ   ในเวลานี้ตัวเองคงรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นละสิ   เค้าอยากบอกเรื่องนี้กับตัวเองตั้งนานแล้วแหละ  แต่เค้าก็ไม่อยากให้ตัวเองคิดมาก  เพราะตัวเองก็ต้องเตรียมพร้อมกับการสอบ  เค้ารู้แต่ว่าตอนนี้ใจเค้าไม่เหมือนเดิมแล้ว.

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   เค้าทำผิดตรงไหนอ่ะ   ตัวเองคงเบื่อเค้าใช่มั้ยที่เค้าคอยบังคับอย่างนู้นบังคับอย่างนี้ให้

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :      ตัวเองไม่ผิดหรอกเค้านี่แหละผิดเอง    เค้าขอโทษจริงๆนะ   

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  ขอบคุณนะสำหรับ 2 เดือนที่ผ่านมา  ที่มาหลอกให้เค้ารัก

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  เค้าไม่ได้ตั้งใจจะหลอกตัวเองนะ  เค้าแค่ไม่อยากให้ตัวเองคิดมากเพราะช่วงนั้นตัวเองก็เครียดกับการสอบ   เค้าไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายอนาคตของตัวเองก็เท่านั้นเอง

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  ในเวลานี้เค้าไม่มีคำพูดใดๆ  ที่จะบอกกับตัวเองมากไปกว่าคำนี้แล้ว   เค้าขอโทษนะ …

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เค้าไม่เป็นไรหรอก....ช่างเหอะ    มันคงถึงทางแยกระหว่างเราสองคนแล้ว     

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  แล้วตัวเองมีเรื่องอะไรจะถามเค้าเหรอ ?

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ก็ว่าจะถามเรื่องนี้แหละ  ว่าตัวเองจะเอายังไง

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เค้าก็ต้องการให้เป็นแบบนี้แหละ   ถ้าเรายังคบกันอยู่มันคงเป็นอะไรที่ทรมานกันและกัน     ในเวลาที่เราต้องอยู่ไกลกันเค้าก็ไม่อยากให้ตัวเองต้องมานั่งคิดถึงและได้แต่รอคอยเค้าว่าวันไหนเค้าจะได้กลับมาอีก   เค้าไม่อยากให้เป็นแบบเพื่อนเค้า  ที่ตอนอยู่ใกล้ๆกันก็รักกันดี   แต่พอเมื่อความห่างไกลและเวลาเข้ามาแทนที่  ก็ทำลายทุกๆสิ่งที่เคยมีให้กันและกัน   ทั้งความรัก   ความคิดถึง  ความห่วงใยที่คนทั้งสองมีให้กันจนหมดสิ้น  เค้าก็ดีใจนะที่มันเป็นแบบนี้

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  แล้วตัวเองต้องการจบแบบไหนหล่ะ   ขอให้บอกมา.....เค้าจะทำให้

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  เค้าอยากกลับมาคุยกันแบบพี่น้องเหมือนเดิมอ่ะ   เวลาเจอหน้ากันก็ทักกันบ้าง

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  อืม...ก้อได้  งั้นเค้าขออะไรหน่อยได้มั้ย

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  ตัวเองจะขออะไรเหรอ  ?

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เค้าไม่อยากใช้คำว่าเลิกอ่ะ   ขอให้ใช้คำว่า  “ กลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม ”  จะได้มั้ย  ?

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ก้อได้ๆ   

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เราก็กลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมละกันนะ   เค้าก็ไม่อยากทำแบบว่า   พอเจอหน้ากันแล้วต่างฝ่ายต่างทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  แล้วเราจาไม่เจอหน้ากันหน่อยเหรอ

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   จะเจอวันไหนอ่ะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เอาไว้อาทิตย์หน้าละกัน   งั้นวันนี้แค่นี้ก่อนละกัน  สวัสดีคับ

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ค่ะ....สวัสดีค่ะ

The Last memory of  Prince

                        จะเกิดอะไรขึ้นกับความรัก…เมื่อเจอกับมือที่สาม

                เมื่อถึงวันเกิดของเจ้าชายสีน้ำเงิน    เจ้าหญิงสีฟ้าได้นำของขวัญพร้อมกับคำอวยพรให้กับเจ้าชายสีน้ำเงิน  พร้อมกันนั้นเจ้าหญิงยังได้ขอให้เจ้าชายนั้นรักพระองค์ให้มากๆ    เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้สัญญากับเจ้าหญิงสีฟ้าว่าจะทำตามที่เจ้าหญิงได้ขอไว้  หลังจากนั้นอีกหลายเดือนต่อมา   ในวันหนึ่งระหว่างที่ทั้งคู่ได้นั่งคุยกันอยู่นั้นก็มีโทรศัพท์โทรมาหาเจ้าหญิง    เมื่อเจ้าหญิงสีฟ้าคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว    ด้วยความข้องใจเจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ถามเจ้าหญิงสีฟ้า

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ใครโทรมาเหรอ  ?    โทรมาทำไมอ่ะ ?

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ก้อ....เจ้าชายสามรุ่นน้องที่รู้จักโทรมาเล่นด้วยเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก

เมื่อเวลาผ่านไปได้สักครู่ก็มีข้อความจากเจ้าชายสามโดยมีใจความว่า  “  ทำอะไรอยู่ ....คิดถึงจังเลย  ” 

เมื่อเจ้าชายสีน้ำเงินเห็นข้อความของเจ้าชายสามที่ส่งให้เจ้าหญิงสีฟ้า   จึงทำให้เจ้าชายสีน้ำเงินเริ่มที่จะโมโห

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ทำไมตัวเองไม่บอกเค้าอ่ะ   เราก็สัญญากันแล้วนี่ถ้ามีอะไรให้บอกกันไง   แต่ทำไมตัวเองกลับมาปิดบังเค้าหล่ะ

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   เค้าขอโทษ   ก้อ....เค้ากลัวตัวเองจะโกรธเค้าอ่ะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ตัวเองก็เป็นแบบนี้แหละ  ชอบทำอะไรแล้วไม่ยอมคิดถึงผลที่ตามมา   แล้วไม่เคยคิดเหรอว่าถ้าเค้ามารู้ทีหลังเค้ายิ่งจะโกรธมาก  

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   เจ้าชายสามโทรมานานยัง  โทรมาบ่อยมั้ย

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ก้อเพิ่งโทรมา   ไม่ค่อยโทรมาบ่อยเท่าไหร่หรอก....

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   กล้าใช่คำว่าคิดถึง   มันคงไม่ได้โทรมาเล่นด้วยแล้วล่ะมั้ง 

ในวันนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินได้โมโหให้กับเจ้าหญิงสีฟ้ามากจึงได้ขี่รถหนีเจ้าหญิงไป   ในวันต่อมาเจ้าชายสีน้ำเงินได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นไปถามเพื่อนๆของเจ้าหญิงสีฟ้า    เพื่อนของเจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง  เจ้าชายสีน้ำเงินได้นัดเจ้าหญิงสีฟ้ามาคุยกัน

ทั้งคู่จึงได้ไปหาที่นั่งเงียบ คุยกัน          

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   เจ้าชายสามโทรมานานแล้วใช่มั้ย  

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ก้อเดือนนึงได้แล้วหล่ะมั้ง

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   แล้วคุยกันเรื่องอะไรบ้างหล่ะ  เจ้าชายสามโทรมาจีบด้วยใช่มั้ย

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ก้อ.....คุยกันแบบหนุ่มสาวจีบกันนั้นแหละ

เมื่อเจ้าชายสีน้ำเงิน ได้ยินคำตอบของเจ้าหญิงสีฟ้าพระองค์ได้เสียใจกับคำตอบนั้นเป็นอย่างมาก  เจ้าชายสีน้ำเงินทำได้แต่ถอนหายใจออกพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น   ส่วนเจ้าหญิงนั้นได้แต่ก้มหน้าพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นเต็มดวงตาของ ๆ เธอ          

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ตอนอยู่ที่โรงเรียนเจ้าชายสามได้โทรมาหามั้ย

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   อืม.....ไม่เคยอ่ะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   นี่ตัวเอง....จะโกหกกันไปถึงไหน อ่ะ  เพื่อนตัวเองบอกเค้ามาหมดแล้วรู้มั้ย  ในเวลานี้ไม่มีอะไรต้องปิดกันแล้ว    มีอะไรก็บอกมาให้หมด   เค้าขอถามคำถามสุดท้ายละกัน  ตัวเองได้หวั่นไหวให้กับเจ้าชายสามใช่มั้ย ?

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   เจ้าชายสามเคยถามว่าจะเลือกใครระหว่างเจ้าชายสามกับเจ้าชายสีน้ำเงิน  เค้าก้อตอบว่าเลือกตัวเองนั่นแหละ     ส่วนเรื่องหวั่นไหวเค้ายอมรับว่าเค้าหวั่นไหว     ตัวเองๆ  เค้าขอโทษจิงๆนะ  เค้าผิดไปแล้ว

หลังจากพูดเสร็จน้ำตาของเจ้าหญิงก็ค่อยๆไหลรินเป็นสายผ่านแก้มอันบอบบางของเธอ   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้หันหน้ากลับไปซับน้ำตาให้กับเจ้าหญิงสีฟ้า     

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   เค้าถามอะไรหน่อยละกัน....ยังรักกันเหมือนเดิมมั้ย ?

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   เค้าก็ยังรักตัวเองเหมือนเดิมนั่นแหละ  และก็รักมากๆด้วย

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :   ครั้งนี้เค้าจะให้อภัยตัวเองละกัน   แต่เค้าขอเวลาให้เค้าได้ทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น   ในตอนนี้เค้ายอมรับเลยว่า...เค้ายังทำใจไม่ได้ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น   งั้นเรามาดีกันนะ

เจ้าชายสีน้ำเงินได้ยื่นนิ้วก้อยไปด้วยกบเจ้าหญิงพร้อมกับส่งยิ้มให้    เมื่อเจ้าหญิงสีฟ้าเห็นจึงได้นำนิ้วก้อยของเธอมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเจ้าชาย  พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตา... 

The Last memory of  Prince

                                บทพิสูจน์ของคำว่ารัก

            ในเช้าวันหนึ่งเจ้าชายสีน้ำเงินได้ขับรถมาโรงเรียนตามปกติ    ขณะที่เจ้าชายกำลังจะเลี้ยวรถเข้าโรงเรียนก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น   มีรถคันหนึ่งได้พุ่งมาด้วยความเร็วสูงชนรถของเจ้าชายสีน้ำเงิน   ทำให้ร่างของเจ้าชายได้ลอยระลิ่วกระเด็นออกจากรถและได้ไถลไปกับพื้น   พร้อมกันนั้นศีรษะของเจ้าชายก็กระแทกกับพื้นถนน    ในเวลานั้นภาพที่เกิดในตาของเจ้าชายนั้นเห็นแต่ความมืดมิดไปหมด   ทั้งๆที่เจ้าชายยังลืมตาอยู่   เจ้าชายพยายามที่จะขยับตัวแต่ก็ขยับตัวไม่ได้เลย   เมื่อยามเห็นจึงได้รีบวิ่งเข้าไปช่วยเจ้าชาย    และบังเอิญมีเพื่อนของเจ้าหญิงสีฟ้าผ่านมาเห็นจึงได้รีบโทรหาเจ้าหญิงสีฟ้า  ซึ่งในขณะนั้นเจ้าหญิงสีฟ้ากำลังนั่งทำงานอยู่   เมื่อเจ้าหญิงสีฟ้ารู้ว่าเจ้าชายนั้นโดนรถชนอยู่ข้างโรงเรียน   ด้วยความเป็นห่วงเจ้าชายเจ้าหญิงจึงรีบทิ้งปากกาในทันที   และได้วิ่งไปหาเจ้าชายพร้อมกับเพื่อนๆของเจ้าหญิง  จนลืมหยิบทั้งงานและกระเป๋าเรียน ที่วางอยู่บนโต๊ะ   ในเวลานั้นเจ้าหญิงสีฟ้าไม่ได้สนใจอะไรเลยนอกจากการรีบมาดูอาการของเจ้าชาย    ในขณะนั้นรถโรงพยาบาลก็ได้มารับเจ้าชายสีน้ำเงิน    เจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้ขึ้นรถไปพร้อมกับเจ้าชายสีน้ำเงิน    ในระหว่างทางที่ไปโรงพยาบาลเจ้าหญิงได้นั่งอยู่ข้างๆ คอยดูแลเจ้าชาย   เจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่มองหน้าของเจ้าหญิงสีฟ้า   ใบหน้าของเจ้าหญิงทำให้เจ้าชายสามารถยิ้มได้ทั้งๆที่ในเวลานั้นจ้าชายเจ็บแผลอย่างมาก         

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ตัวเองคงเจ็บมากเลยละดิ    เจ็บตรงไหนบ้างอ่ะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  เจ็บที่ศอกมากๆเลย   แต่ก้อ....คิดถึงมากกว่าอ่ะ

เมื่อเจ้าหญิงสีฟ้าได้ยินดังนั้น  เจ้าหญิงจึงได้ยิ้มให้เจ้าชายสีน้ำเงินและตอบกลับไปว่า

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :  นี่ๆ... เจ็บขนาดนี้ก้อยังจาพูดอยู่เนาะ    เค้าก็คิดถึงตัวเองเหมือนกันแหละ

เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ส่งยิ้มให้กับเจ้าหญิงสีฟ้า    

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ยิ้มอารายอ่ะตัวเอง...?

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  ก็...เค้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเราทั้งคู่จะมาตกอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้เลย   แต่เค้าก็ดีใจนะที่วันนี้ทำให้เค้าได้รู้ว่าตัวเองก็เป็นห่วงเค้ามาก   ถึงขนาดที่ได้ตามขึ้นรถมาอยู่ข้างๆ เพื่อคอยดูแลเค้า

เมื่อถึงโรงพยาบาลเจ้าชายได้นอนเตียงเข็นและถูกเข็นเข้าไปในห้องทำแผล   หลังจากที่เจ้าชายทำแผลเสร็จแล้ว

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   กลับบ้านไปก็อย่าลืมกินยาและทายาที่แผลนะคะ   พักผ่อนมากๆละกันนะที่รัก  เค้าเป็นห่วงตัวเองมากๆ  เลยนะรู้มั้ย   ดูแลตัวเองดีๆนะ

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  : ทำไมไม่ไปดูแลเค้าที่บ้านเลยหล่ะ.... ขอบคุณมากๆเลยนะที่วันนี้มาคอยดูแลเค้า

                เจ้าหญิงสีฟ้า  :   ถ้าไปได้เดี๋ยวก็ไปจริงๆหรอก   งั้นเค้าไปเรียนก่อนนะ... อย่าลืมที่เค้าบอกละกัน

                เจ้าชายสีน้ำเงิน  :  ครับคุณแม่....สั่งเยอะจังเลยนะ

                หลังจากวันนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินเริ่มที่จะรู้สึกว่าใจของพระองค์นั้นเริ่มที่จะรักเจ้าหญิงสีฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ   จนไม่อาจที่จะเหลือที่ว่างในหัวใจให้เจ้าหญิงคนใดอีกแล้ว   ทั้งความรักและเวลาทั้งหมดของเจ้าชายสีน้ำเงินได้มอบให้เจ้าหญิงสีฟ้าไปหมดแล้ว   ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเจ้าชายสีน้ำเงินไม่เคยผูกพันกับเจ้าหญิงคนไหนมากไปกว่าเจ้าหญิงสีฟ้าเลย  

                ในวันหนี่งขณะที่เจ้าชายสีน้ำเงินกับเจ้าหญิงสีฟ้านั่งรอดูหนังอยู่นั้น   เจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้หันไปถามเจ้าชายสีน้ำเงิน   และขอให้เจ้าชายได้เล่าเรื่องเจ้าหญิงองค์อื่นๆตั้งแต่ที่เจ้าชายเคยคบมา   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้เล่าเรื่องให้เจ้าหญิงสีฟ้าฟังทั้งหมด

เจ้าหญิงสีฟ้า  :  จากที่ฟังมาตัวเองคงรักเจ้าหญิงสีม่วงมากที่สุดเลยละดิ    เพราะครั้งนั้นทำให้ตัวเองต้องร้องไห้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่เคยร้องไห้ใครมาก่อนเลย   ได้เลิกกันทั้งๆ ที่ยังรักกันอยู่เลยมันคงเจ็บมากๆ เลยสินะ   

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  ในช่วงนั้นเหรอ.....เค้าก็ยอมรับเลยว่าเสียใจมากๆที่ต้องเลิกกับเจ้าหญิงสีม่วงทั้งๆที่ยังรักกัน

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  แล้วตัวเองคิดว่าในเวลานี้เค้ารักเจ้าหญิงองค์ไหนมากที่สุดหล่ะ  ?

เจ้าหญิงสีฟ้า  :  ก็ต้องเป็นเจ้าหญิงสีม่วงนั่นแหละ   เพราะตั้งแต่คบกันมาตัวเองก็ไม่เห็นจะเคยร้องไห้ให้เค้าสักครั้งเลยอ่ะ

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  ......

เจ้าชายสีน้ำเงินได้แต่นั่งเงียบและไตร่ตรองในสิ่งที่เจ้าหญิงสีฟ้าพูด   และเมื่อถึงเวลาทั้งคู่จึงได้เข้าไปดูหนังด้วยกัน

The Last memory of  Prince

                                ความรักของเจ้าชายสีน้ำเงิน และเจ้าหญิงสีฟ้า

            เมื่อเข้าสู่ฤดูหนาวระยะเวลาในตอนกลางคืนได้ยาวนานยิ่งขึ้น  ดูเหมือนว่าทุกๆอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง  แม้แต่ธรรมชาติก็ยังมีการเปลี่ยนแปลงนับภาษาอะไรกับความผูกพันของมนุษย์ก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงไปพร้อมๆกับเวลา   ยิ่งนับวันเจ้าชายสีน้ำเงินและเจ้าหญิงสีฟ้าเริ่มที่จะผูกพันกันมากขึ้น    ทั้งคู่ค่อยๆเริ่มที่จะปรับตัวเข้าหากันและได้เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์จากคำว่า

“พี่กับน้อง” ให้เป็นคำว่า “แฟน”    ในครั้งแรกเจ้าชายรู้สึกลำบากใจเพราะเจ้าหญิงยังเกรงใจเจ้าชายอยู่ด้วยเหตุที่ว่าเจ้าชายอายุมากว่าเจ้าหญิงถึง 2 ปี   แต่เมื่อเวลาผ่านไปความกังวลเหล่านั้นของพระองค์ก็เริ่มจางหายไป  ในทุกๆวันหลังเรียนเจ้าชายสีน้ำเงินจะนัดพบกับเจ้าหญิงสีฟ้า   แล้วทั้งคู่ก็นั่งคุยกันตามประสาคนที่เป็นแฟนกัน  ในช่วงนั้นไม่ได้มีแต่คู่ของเจ้าชายสีน้ำเงินกับเจ้าหญิงสีฟ้าเท่านั้น  แต่ยังมีคู่ของเจ้าชายเซนเดอลอสกับเจ้าหญิงก้านกล้วย   คู่ของเจ้าชายไลท์ติวกับเจ้าหญิงจิ้งจก  คู่ของเจ้าชายดำกับเจ้าหญิงหมู  คู่ของเจ้าชายตาตีบกับเจ้าหญิงจุ๊มุ๊  คู่ของเจ้าชายหมา  คู่ของเจ้าชายลอบเบน   คู่ของเจ้าหญิงสามล้อ  และอีกหลายคู่ที่ไม่ได้กล่าวถึง    ในเวลานั้นในห้องเรียนของเจ้าชายสีน้ำเงินเป็นห้องแห่งความรักก็ว่าได้  ไม่ว่าจะเป็นความรักของหนุ่มสาว  ความรักของศิษย์กับครู  ความรักระหว่างเพื่อน  ซึ่งช่วง ณ เวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เจ้าชายมีความสุขมาก    เมื่อเวลาผ่านไปลมหนาวได้เข้ามาเยือนซึ่งพัดมาอย่างไม่ขาดสาย  และอุณหภูมิก็ค่อยๆลดลงเรื่อยๆ  ความหนาวนั้นกำลังซาบซ่านเข้าสู่หัวใจ  แต่ความหนาวนั้นก็มิอาจทำอะไรเจ้าชายสีน้ำเงินได้เลย    พระองค์กลับรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้อยู่เคียงข้างกับเจ้าหญิงสีฟ้า   เจ้าหญิงสีฟ้าได้เติมเต็มความรักที่ขาดให้ไปของพระองค์ให้เต็มเปี่ยม     เจ้าหญิงได้เข้ามาทำให้เจ้าชายพ้นจากความเหงาและความอ้างว้าง   ในช่วงเวลานั้นเจ้าชายสีน้ำเงินมีความสุขมากที่มีเจ้าหญิงสีฟ้าคอยดูแลและเป็นห่วงอยู่เสมอ  

                เมื่อฤดูหนาวผ่านพ้นไปฤดูร้อนก็เข้ามาแทนที่    ณ เวลานี้เป็นช่วงเวลาที่โรงเรียนนั้นปิดเทอมเจ้าชายสีน้ำเงินก็ได้ไปหาเจ้าหญิงสีฟ้าทุกวัน   เริ่มที่จะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้นจนแม่ของเจ้าหญิงสีฟ้ารู้แต่แม่ของเจ้าหญิงสีฟ้าก็ไม่ได้ว่าอะไร   เจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้พาเจ้าชายสีน้ำเงินเข้าไปปราสาทเพื่อไปไหว้แม่ของเธอ   ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จนคำว่าพี่กับน้องไม่มีอีกต่อไป...  

เจ้าหญิงสีฟ้า :  วันนี้เค้าอยากไปออกกำลังกาย  ตัวเองจะไปด้วยกันมั้ย ? 

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  คิดยังไงถึงไปอ่ะ ?

เจ้าหญิงสีฟ้า :   เค้าว่าจะไปลดหุ่นอ่ะช่วงปิดเทอมไม่มีอะไรทำ  มีแต่กินอย่างเดียว  สงสัยเค้าจะอ้วนขึ้นอ่ะ

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  เค้าไม่เห็นว่าตัวเองจะอ้วนขึ้นเลย   เค้าว่าตัวเองน่าจะไปลดขนาดหน้ามากกว่านะ

ในขณะที่เจ้าชายสีน้ำเงินพูดไปหัวเราะไปด้วยนั้น    เจ้าหญิงสีฟ้าได้ยินจึงใช้อันบอบบางตีที่แขนของเจ้าชายอย่างนิ่มนวล 

เจ้าหญิงสีฟ้า :   เดี๊ยะๆ  ชอบว่าแต่เค้า  จำไว้เลยนะ

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  เค้าล้อเล่นนะที่รัก

แล้วทั้งคู่ก็ได้ไปวิ่งออกกำลังกายด้วยกัน  ในขณะที่วิ่งอยู่นั้นเจ้าชายสีน้ำเงินได้วิ่งไปยิ้มไป   เจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้หันไปถามเจ้าชาย

เจ้าหญิงสีฟ้า :  ตัวเองเป็นอะไรมากรึเปล่าอ่ะ ?   วิ่งไปแล้วก็ยิ้มไป

เจ้าชายสีน้ำเงิน : เปล่า...เค้าไม่ได้เป็นไร   ตอนนี้เหมือนกับว่าเค้าฝันไปเลยอ่ะ  เพราะทุกครั้งที่มาวิ่งเค้าก็ได้แต่วิ่งตามหลังตัวเองทำได้แค่คอยดูอยู่ห่างๆ เท่านั้นเอง  แต่ในวันนี้เรากลับได้มาวิ่งคู่กัน  เค้าก็อยากบอกว่าเค้ารู้สึกดีใจมากๆเลยนะที่มีโอกาสได้อยู่ข้างๆ ตัวเอง

เจ้าหญิงสีฟ้าได้แต่อมยิ้มและวิ่งต่อไป   เมื่อเวลาผ่านไปขาเจ้าชายก็เริ่มเป็นตะคริวเจ้าชายจึงขอให้เจ้าหญิงได้นั่งพักก่อน   หน้าของเจ้าชายก็เริ่มมีเหงื่อออกเจ้าหญิงจึงนำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อให้กับเจ้าชาย   ในเวลานั้นเองทำให้เจ้าชายสีน้ำเงินประทับใจเจ้าหญิงสีฟ้ามาก   หลังจากที่เจ้าชายหายเป็นตะคริวแล้ว   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงชวนเจ้าหญิงสีฟ้าวิ่งต่อ   เมื่อวิ่งเสร็จเจ้าชายสีน้ำเงินจึงไปส่งเจ้าหญิงสีฟ้ากลับปราสาทพร้อมกับความทรงจำดีๆที่ได้จากเจ้าหญิงสีฟ้า

The Last memory of  Prince

                        ความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน

                หลังจากวันนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินก็ได้นัดพบกับเจ้าหญิงสีฟ้า    เจ้าชายสีน้ำเงินก็ได้เตรียมใจไว้สำหรับคำตอบที่จะได้รับจากเจ้าหญิงสีฟ้า  เพราะเจ้าชายนั้นกลัวจะผิดหวังกับคำตอบที่ได้รับ  ซึ่งเจ้าชายก็รู้ตัวดีว่าเจ้าชายนั้นไม่คู่ควรกับเจ้าหญิงสีฟ้าเลยสักนิด   เจ้าหญิงสีฟ้าทั้งน่ารักและอัธยาศัยดีจนทำให้มีเจ้าชายจากเมืองอื่นๆ มากมายมาชอบเจ้าหญิงสีฟ้า   หลังจากที่เจ้าชายสีน้ำเงินได้เลิกเรียนแล้วจึงได้ไปนั่งรอเจ้าหญิงสีฟ้า   เมื่อเจ้าหญิงสีฟ้ามาถึง   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้เริ่มสนทนากับกับเจ้าหญิงสีฟ้า

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  พร้อมที่จะให้คำตอบแล้วเหรอคับ ?

เจ้าหญิงได้แต่อมยิ้ม  และหันไปสบตากับเจ้าชาย

เจ้าหญิงสีฟ้า :  ก้อ...ไม่รู้จาตอบยังไงดี   เพราะจำคำถามไม่ได้แล้ว  เมื่อวานพี่ถามว่าอะไรนะคะ ?

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  (  *_*!)    

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  ก้อถามว่าน้องสีฟ้าคิดยังไงกับพี่อ่ะ  งั้นถามตรงๆเลยก็ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบ ?

เจ้าหญิงสีฟ้า :  อืม...คำถามนี้ตอบยากจังเลย

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่า  ถ้าชอบให้พยักหน้า  ถ้าไม่ชอบก็ให้ส่ายหน้าดีมั้ย ?

เจ้าหญิงสีฟ้า :  ก้อได้ค่ะ

เจ้าหญิงสีฟ้านั่งนิ่งไปซักพัก  และหันไปสบตาเจ้าชายสีน้ำเงินอีกครั้ง  สีหน้าของเจ้าหญิงเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ  ทันใดนั้นเองเจ้าหญิงสีฟ้าก็ได้พยักหน้าให้กับเจ้าชายสีน้ำเงิน  แล้วรีบวิ่งหนีเจ้าชายไปปล่อยให้เจ้าชายนั้นนั่งอึ้งกับคำตอบที่ได้รับจากเจ้าหญิง   เมื่อเจ้าชายได้สติจึงได้รีบวิ่งตามเจ้าหญิงไป   หลังจากที่เจ้าชายได้วิ่งตามเจ้าหญิงทัน  เจ้าชายได้ถามเจ้าหญิงว่า...

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  เมื่อกี้ตอบว่าอะไรนะ  พอดีดูไม่ทัน  ช่วยตอบใหม่อีกครั้งได้มั้ย ?

เจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้หันไปตอบกับเจ้าชายสีน้ำเงินพร้อมกับส่งรอยยิ้ม   ในขณะนั้นหน้าของเจ้าหญิงก้อยังคงแดงเช่นเดิม 

เจ้าหญิงสีฟ้า :  ไม่ตอบแล้วแหละ

                             เวลาที่เจ้าหญิงเขินน่ารักมากๆเลย….ความคิดเจ้าชาย

หลังจากนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ไปส่งเจ้าหญิงสีฟ้ากลับปราสาท  ในคืนนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินก็ได้แต่นอนยิ้มทั้งคืนเพราะคิดถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้   หลังจากวันนั้นอีก 1 อาทิตย์ต่อมา   เจ้าชายสีน้ำเงินได้นัดกับเจ้าหญิงสีฟ้าเพราะมีเรื่องที่สำคัญจะพูดกับเจ้าหญิงสีฟ้า   ทั้งคู่ได้ไปหาที่นั่งที่เงียบๆ คุยกัน  เจ้าชายนั่งเงียบพร้อมกับสบตาเจ้าหญิง   เมื่อเวลาผ่านไปเจ้าชายจึงหันไปถามเจ้าหญิง  

เจ้าชายสีน้ำเงิน :  เรา...เป็นแฟนกันนะ

สีหน้าของเจ้าชายเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ   ส่วนเจ้าหญิงก็ได้หันไปถามพร้อมกับทำหน้าทะเล้นใส่เจ้าชาย

เจ้าหญิงสีฟ้า :  เป็นดีมั้ยอ่ะ ?

เจ้าชายสีน้ำเงิน : ก็แล้วแต่สีฟ้าละกันนะ

หลังจากที่เจ้าชายสีน้ำเงินพูดจบ   พระองค์จึงได้หันหน้าไปทางอื่น  เพื่อหลบสายตาของเจ้าหญิงสีฟ้า

เจ้าหญิงสีฟ้า :  งั้นเป็นก้อได้

เมื่อได้ยินคำตอบของเจ้าหญิง  เจ้าชายจึงค่อยๆหันหน้ามาหาเจ้าหญิงพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความดีใจ  ในเวลานั้นก็มีลมพัดพาเอาดอกไม้ที่อยู่บนต้นไม้ลอยลงมาตกต่อหน้าเจ้าชายและเจ้าหญิง   แล้วทั้งคู่ก็ไม่พูดอะไรกันเลย  ได้แต่ใช้ภาษาใจสื่อสารถึงกันพร้อมๆกับส่งรอยยิ้มให้กัน   เจ้าชายคิดว่าถ้าเป็นไปได้พระองค์อยากหยุดเวลาในช่วงเวลานั้นไว้เพื่อได้นั่งอยู่เคียงข้างกับเจ้าหญิง   ณ  เวลานั้น เป็นช่วงเวลาที่เจ้าชายไม่สามารถที่จะลบเลือนไปจากความทรงจำของพระองค์ได้เลย  หัวใจของพระองค์ได้กลับมาสดใสอีกครั้งหนึ่งนับตั้งแต่เจ้าหญิงสีม่วงได้เดินจากไป...    

The Last memory of  Prince

           กว่าความรักจะลงตัว

                หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินก็ไม่ลดละความพยายาม  คุยกับเจ้าหญิงสีฟ้าเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น  เมื่อเจ้าชายสีน้ำเงินได้รู้จากเจ้าหญิงสีฟ้าว่าอดีตสหายรักของเจ้าชายนั้นก็มาจีบเจ้าหญิงสีฟ้าเหมือนกัน  เจ้าชายสีน้ำเงินจึงเกิดความสับสนในจิตใจ   ณ เวลานั้นเจ้าชายสีน้ำเงินจึงต้องการที่อยู่เงียบๆเพื่อคิดไตร่ตรองเรื่องที่เกิดขึ้น  เจ้าชายสีน้ำเงินไม่ต้องการให้อดีตสหายรักของพระองค์ต้องเสียใจ  เจ้าชายสีน้ำเงินจึงตัดสินใจว่าพระองค์จะขอเป็นคนจากไปเอง  ในขณะเดียวกันเจ้าหญิงสีฟ้าก็คิดมากและลำบากใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น   เจ้าหญิงสีฟ้าไม่ต้องการให้เจ้าชายสีน้ำเงินต้องผิดกันกับอดีตสหายรัก  เจ้าชายสีน้ำเงินจึงตัดสินใจไม่โทรไปหาเจ้าหญิงสีฟ้าเกือบ 1 อาทิตย์และเมื่อเห็นเจ้าหญิงสีฟ้าที่โรงเรียนก็พยายามหลบหน้า   ในที่สุดเจ้าหญิงสีฟ้าจึงได้โทรมาหาเจ้าชายสีน้ำเงินเพื่อถามเจ้าชายสีน้ำเงินว่าเป็นอะไรทำไมจึงหายเงียบไปเลย  เป็นอะไรรึเปล่าเจ้าชายสีน้ำเงินจึงนัดเจ้าหญิงสีฟ้าเพื่อที่จะพูดปัญหาที่ค้างคาใจ  ในวันรุ่งขึ้นเจ้าชายก็ได้มานั่งรอเจ้าหญิง  และเมื่อเจ้าหญิงสีฟ้ามาถึง   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้รวบรวมความกล้าและพูดกับเจ้าหญิงสีฟ้า

                เจ้าชายสีน้ำเงิน : จะว่าอะไรมั้ยถ้าเราจาเลิกคุยกันเพราะพี่ไม่ต้องการทำให้สีฟ้าต้องลำบากใจ

                เจ้าหญิงสีฟ้าได้แต่นิ่งเงียบ....

                เจ้าชายสีน้ำเงิน : และพี่ก็ไม่อยากทำให้เพื่อนพี่ต้องเสียใจ  พี่จะขอเป็นคนไปเองละกันนะ 

                เจ้าหญิงสีฟ้า : ไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นต้องทำแบบนี้เลย  ตอนนี้มีคนที่เจ็บแค่คนเดียวนะ แต่ถ้าพี่จะทำอย่างนั้นจามีคนเจ็บถึง 3 คนเลยนะ  สีฟ้าว่าเราคุยกันเหมือนเดิมนั่นแหละดีที่สุดแล้ว

เจ้าชายสีน้ำเงินจึงกลับมาคุยกับเจ้าหญิงสีฟ้าเหมือนเดิม  และต่อมาอีกไม่กี่วันเจ้าชายได้ชวนเจ้าหญิงไปดูหนังแต่เจ้าหญิงสีฟ้าก็อ้างว่ายังไม่ว่าง   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงตัดสินใจโทรไปหาเจ้าหญิงแล้วบอกเจ้าหญิงว่าซื้อตั๋วล่วงหน้าให้แล้ว   เมื่อได้ยินเจ้าหญิงสีฟ้าจึงตัดสินใจยอมมาดูหนังกับเจ้าชายสีน้ำเงิน   ทั้งๆที่ความจริงแล้วยังไม่ได้ซื้อเลย   ในเย็นวันนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินจึงไปซื้อตั๋วหนัง  หลังดูหนังเสร็จเจ้าชายสีน้ำเงินจึงบอกกับเจ้าหญิงเรื่องตั๋วหนัง  คำพูดของเจ้าหญิงในวันนั้นเจ้าชายสีน้ำเงินจำได้อย่างไม่ลืมเลือน  เจ้าหญิงได้พูดพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสว่า “ จำไว้เลยนะ  คราวหลังจะไม่ลงกลมาดูด้วยอีกแล้ว ”  หลังจากวันนั้นมาเจ้าหญิงสีฟ้าก็เริ่มจาไปเที่ยวกับเจ้าชายสีน้ำเงินด้วยกันสองคนบ่อยๆขึ้นเรื่อยๆ  หลายวันต่อมาเจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ตัดสินใจว่าจาบอกความในใจของตนให้กับเจ้าหญิงสีฟ้าได้รู้โดยคืนนั้นพระองค์ได้พยายามเรียงร้อยถ้อยคำที่จะบอกเจ้าหญิงสีฟ้าจนเกือบจะไม่ได้นอน  ในวันรุ่งขึ้นเจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้โทรนัดกับเจ้าหญิงสีฟ้าเพื่อจาบอกความในใจ   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงมานั่งรอเจ้าหญิงสีฟ้าเมื่อเจ้าหญิงมาสีฟ้ามาถึงพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนสดใส  ทั้งสองคนจึงเริ่มสนทนากัน

เจ้าหญิงสีฟ้า :  ขอโทษนะที่ให้รอนาน   พอดีเพิ่งไปส่งน้องมา

เจ้าชายสีน้ำเงิน : ไม่เป็นไรคับ

เจ้าหญิงสีฟ้า : มีเรื่องอะไรจาบอกเหรอ

ในขณะนั้นความรู้สึกของเจ้าชายเหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเคลื่อนไหวช้าลง  เจ้าชายได้ยินแต่เสียงของหัวใจที่เต้นแรงอยู่ตลอดเวลา  เจ้าชายสีน้ำเงินจึงเริ่มหันมาพูดกับเจ้าหญิงสีฟ้า

เจ้าชายสีน้ำเงิน : ก็..พี่อยากบอกสีฟ้ามาตั้งนานแล้วตั้งแต่วินาทีแรกที่พบกันจนถึงวันนี้ แต่ก็ไม่มีโอกาสบอกเลย  พี่ชอบสีฟ้านะ 

ความรู้สึกของเจ้าชายในเวลานั้นเหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างได้หยุดอยู่นิ่ง   และในโลกนี้มีเหลือแค่เพียงเราสองคนเท่านั้น                                              

เจ้าหญิงสีฟ้าได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรเลย

เจ้าชายสีน้ำเงิน : พี่ก็อยากรู้ว่าสีฟ้าคิดยังไงกับพี่   ถ้าวันนี้ยังไม่พร้อมก็ค่อยบอกวันหลังก็ได้นะ

เจ้าหญิงสีฟ้า :  ก้อ...บอกไม่ถูกเหมือนกันอ่ะ   สีฟ้าขอเวลาให้ได้กลับไปคิดก่อนนะ

The Last memory of  Prince

           จุดเริ่มต้นของความรัก    

                กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีเจ้าชายองค์หนึ่งมีนามว่าเจ้าชายสีน้ำเงิน เจ้าชายองค์นี้ได้เรียนอยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยเจ้าชายและเจ้าหญิงมากมาย  ซึ่งโรงเรียนก็อยู่ไม่ไกลจากปราสาทของพระองค์มากนัก  แต่เจ้าชายสีน้ำเงินก็ไม่เคยมาโรงเรียนทันเลยซักวัน  ในทุกๆวันหลังเลิกเรียนเจ้าชายสีน้ำเงินจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เป็นกลุ่มใหญ่  ชีวิตช่วงนั้นของชีวิตเจ้าชายก็ยังไม่มีอะไรมากมายมีแต่ความสนุกสนานและเสียงหัวเราะกับเพื่อนๆไปวันๆ  เจ้าชายมีเพื่อนสนิทหลายคนแต่ละคนก็มีฉายาที่แปลกออกไป  เช่น  เจ้าชายลิง เจ้าชายดำ  เจ้าชายตาตีบ เจ้าชายเซนเดอลอส  เจ้าชายแหลม  เจ้าชายล๊อบเบน  เจ้าชายไลติว  เจ้าชายเสี่ยตระการ เจ้าชายหมา  เจ้าหญิงจิ้งจก  เจ้าหญิงหมู  เจ้าหญิงเห็ด เจ้าหญิงชมพู่  เจ้าหญิงก้านกล้วย ยังมีเจ้าชายและเจ้าหญิงคนอื่นๆอีกมากที่ไม่มีฉายา   ซึ่งเมื่อเจ้าชายสีน้ำเงินมีความทุกข์เพื่อนๆของเจ้าชายก็จะอยู่เคียงข้างคอยให้กำลังใจและคำปรึกษาอยู่เสมอ  ด้วยเหตุนี้เจ้าชายสีน้ำเงินจึงรักเพื่อนๆและเจ้าชายจึงได้สัญญากับตัวเองอย่างเงียบๆว่าเมื่อเพื่อนมีปัญหาไม่ว่าจาอยู่ที่ใดหรือเวลาใดพระองค์จะช่วยเหลือเพื่อนของพระองค์จนสุดความสามารถของพระองค์ที่มีอยู่   เออ! ลืมบอกอีกอย่างไปเจ้าชายองค์นี้ยังไม่มีคนรัก  เพราะเมื่อ2 ปีก่อนเจ้าชายเคยรักกับเจ้าหญิงคนนึงที่มีชื่อว่าเจ้าหญิงสีม่วง  ครอบครัวของเจ้าชายได้พยายามกีดกันทุกวิถีทางเพื่อให้เจ้าชายต้องเลิกกับเจ้าหญิงสีม่วง  ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เจ้าชายสีน้ำเงินเสียเจ้าหญิงสีม่วงไป  ในเวลานั้นเจ้าชายสีน้ำเงินเสียใจมากที่ทำให้เจ้าหญิงสีม่วงต้องจากไป  เจ้าชายสีน้ำเงินจึงปฏิญาณตนว่าจะพยายามไม่สนใจเรื่องความรักอีกต่อไป  จนเวลาผ่านไป 2 ปี  เจ้าชายก็ได้พบกับเจ้าหญิงองค์หนึ่งที่สามารถทำให้หัวใจของพระองค์กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง  ในครั้งแรกที่พบเจ้าชายก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าใจของพระองค์นั้นต้องการเจ้าหญิงองค์นั้น   เจ้าชายจึงพยายามสืบเสาะตามหาเจ้าหญิงองค์นั้นทุกวิถีทาง   แล้ววันหนึ่งเพื่อนของพระองค์เจ้าชายเซนเดอลอสก็บอกชื่อของเจ้าหญิงองค์นั้นให้เจ้าชายได้รู้  หลังจากวันนั้นเมื่อเจ้าชายได้พบกับเจ้าหญิงองค์นั้นจึงเรียกได้ชื่อตามที่เจ้าชายเซนเดอลอสของบอก  แต่เจ้าหญิงองค์นั้นกลับทำเมินเฉยไม่สนใจเสียงของเจ้าชายเลย  แต่เมื่อเวลาผ่านไปอีก 2 อาทิตย์  แต่หารู้ไม่ว่าชื่อนั้นไม่ใช่ชื่อของเจ้าหญิงองค์นั้นเลย   เจ้าชายจึงให้เจ้าหญิงเห็ดไปถามชื่อของเจ้าหญิงองค์นั้น  เจ้าหญิงเห็ดจึงได้วิ่งกลับมาบอกเจ้าชายว่าเจ้าหญิงองค์นั้นชื่อเจ้าหญิงสีฟ้า  และอีก 1 อาทิตย์ต่อมาเจ้าชายจึงได้ตัดสินใจว่าจะไปถามเบอร์ของเจ้าหญิงสีฟ้า  กว่าจาตัดสินใจได้เจ้าชายเดินวนไปวนมาหลายรอบ  ในขณะที่กลุ่มเพื่อนของเจ้าหญิงที่นั่งอยู่ได้ออกไปหมดและเหลือเจ้าหญิงเพียงคนเดียว  เจ้าหญิงจึงรีบวิ่งตามเพื่อนไปในเวลานั้นเองเจ้าชายจึงได้วิ่งตามเจ้าหญิงสีฟ้าไป  วันนั้นเป็นแรกที่เจ้าชายได้พูดกับเจ้าหญิงจึงทำให้เจ้าชายใจสั่นมากๆพูดผิดๆถูก  ส่วนเจ้าหญิงก็เขินจนหน้าแดงและพยายามมองหาทางที่จะวิ่งต่อไป แต่ในที่สุดเจ้าชายก็ได้เบอร์ของเจ้าหญิงสีฟ้ามา   นับตั้งแต่นั้นมาเจ้าชายก็เริ่มที่จะโทรหาเจ้าหญิงสีฟ้าทุกวันตามที่หัวใจเรียกร้อง  ในทุกๆวันเสาร์อาทิตย์เจ้าหญิงสีฟ้าจะไปวิ่งออกกำลังกายกับพี่ๆของเจ้าหญิง  เจ้าชายสีน้ำก็จะชวนเจ้าชายลิงไปด้วยคอยวิ่งตามเจ้าหญิงสีฟ้าอยู่ห่างๆทุกวัน  ในเวลานั้นเจ้าชายคิดว่าเพียงแค่ได้เห็นหน้าไปวันๆก็พอใจแล้ว  และอีกอาทิตย์ต่อมาเจ้าหญิงก็ได้ไปรำดอกบัว  เจ้าชายสีน้ำเงินได้ชวนเจ้าชายลิงสหายคนสนิทไปด้วยและในคืนนั้นเจ้าชายก็ได้ยืนตากฝนทั้งๆที่เจ้าชายสีน้ำเงินยังเป็นไข้อยู่ เพื่อที่จะรอดูเจ้าหญิงสีฟ้ารำ  ยิ่งนับวันเจ้าชายยิ่งสนิทกับเจ้าหญิงมากขึ้นเรื่อยๆ  ในวันหนึ่งเจ้าชายได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ  เจ้าหญิงสีฟ้าก็รีบโทรมาหาเป็นครั้งแรกทั้งๆที่ปกติไม่เคยโทรมาเลย และส่งข้อความมาแสดงความห่วงใยเจ้าชาย  ในวันนั้นเองเจ้าชายจึงรู้สึกดีใจมากๆจนแผลที่เจ็บปวดหายปวดอย่างทันทีทันใด  เจ้าชายสีน้ำเงินและเจ้าหญิงสีฟ้าก็เริ่มจาไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น  เจ้าชายสีน้ำเงินอยากรู้ว่าเจ้าหญิงสีฟ้าคิดยังไงกับพระองค์  จึงได้ส่งคนแกล้งไปถามเจ้าหญิงสีฟ้า

คนที่เจ้าชายส่งไปถาม : เจ้าชายสีน้ำเงินเป็นอารายกันกับเจ้าหญิงสีฟ้าจึงเห็นเดินคู่กันไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกัน  

เจ้าหญิงสีฟ้า : ไม่ได้เป็นไรกัน  ก็แค่เจ้าชายสีน้ำเงินชอบมาเดินตามก็เท่านั้นเอง

เมื่อเจ้าชายสีน้ำเงินรู้ ใจของพระองค์ก็แทบสลายเมื่อได้ยินคำตอบของเจ้าหญิงสีฟ้า  ในวันนั้นเป็นวันเกิดของเจ้าชายตาตีบ  เมื่อเจ้าชายเล่าเรื่องที่เจ้าหญิงสีฟ้าพูดเพื่อนๆของเจ้าชายสีฟ้าจึงเข้ามาล้อมวงเข้ามาปลอบเจ้าชายสีน้ำเงินจนมีอาการดีขึ้น  แต่เหตุการณ์นี้ก็ไม่ได้ทำลายความพยายามของพระองค์ได้เลย   เจ้าชายสีน้ำเงินจึงได้ตัดสินใจว่าจะจีบเจ้าหญิงสีฟ้าต่อไป...